زندگي شبيه ريختن تاس نيست، بيشتر شبيه اين بازيهاي شطرنج هست كه گاسپاروف يا كارپف با 10 نفر (يا بيشتر) همزمان بازي ميكنند.
مرد مرده توي دشت ميچرخيد، نقاط مناسب زمين را پيدا ميكرد و ميخهايي را كه همراه داشت با چكش توي زمين فرو ميكرد.
- چي كار ميكني؟
- دارم يه چيزي ميكشم رو زمين.
- سيگار ميخواي؟
- چيه؟
- سيگار.
- آهان. خوب شد گفتي.
زنده سيگاري گيراند و به مرده داد. مرده نگاهي به فيلتر سيگار انداخت و پكي زد.
- اين چيه؟
- سيگار.
- آهان، گفتي. يادم نبود.
- واسه چي چيز ميكشي رو زمين؟
- اگه اين رو زمين باشه، بارون بهش نميرسه.
- خب؟
- اونوقت زمين ميميره. يه زمين مرده واسه يه آدم مرده.
زندگي شبيه ريختن تاس نيست. تا حالاش كه نبوده.