یوتو

شهر

u21 — Tue, 03 Nov 2009 18:24:18 GMT

به "زدبازی" و "کوچه"‌اش

پشت‌پا زدیم به همه‌چیز و رفتیم. همه‌ی وسایل‌مان را فروختیم و پول را ریختیم توی حسابی که کارت داشت. سیستم صوتی ماشین را عوض کردیم. آشغال‌ها را ریختیم توی سطل آشغال سر کوچه. و باقی‌ش را هم توی اون‌یکی سطل آشغال.

رفتیم و رفتیم. من بودم و آزی. ف هم بود. ف همیشه، همه‌جا با ما بود. بنزین می‌زدیم و می‌رفتیم. اون‌قدر رفتیم تا شب شد. چراغ‌های ماشین‌ها روشن شد و همه‌جا را روشن کرد. رسیدیم به شهر. اسم شهر چی بود؟ نمی‌دونم. ولی شهری بود واسه خودش. همه‌جا مغازه‌ها بودند با چراغ‌های روشن، و مردم بودند. شلوغی بود. و همه خوشحال بودند و می‌رقصیدند. غم توی دل ما جمع شد. دل‌مون سوخت واسه بقیه‌ی بچه‌ها. برای دوست‌هامون که اون‌جا نبودند و توی اون شهر خاکستری بودند. حتمن الان این‌قدر خوشحال نبودند. مثل این‌ها. کاش همه را آورده بودیم.

شهر معمایی بود. آدم‌های عوضی آن‌جا را پیدا نمی‌کردند. اگر پیدا می‌کردند و گذرشان به آنجا می‌افتاد، بیشتر از چند ساعتی دوام نمی‌آوردند و دم‌شان را می‌گذاشتند روی کول‌شان. خونه‌های شهر خیلی بزرگ بود و ما فهمیدیم که آدم‌های اون شهر توی دسته‌های چهل یا پنجاه نفری، با هم توی یه خونه زندگی می‌کنند. چند تا خانواده با هم، یا بچه‌های یک مدرسه یا کارمندهای یک شرکت یا پنجاه نفری که یک‌جورهایی به هم وصل هستند. و کسی پشت‌سر کسی حرف نمی‌زد. یعنی این کار را از روی بدجنسی نمی‌کردند.

توی شهر رنگی، بزرگترها می‌گذاشتند بچه‌ها با هم دعوا کنند. پرنده‌ها و گربه‌ها هیچ‌وقت گرسنه نمی‌ماندند. وقتی آدرس قلعه را پرسیدیم، یک نفر راه افتاد و با ما آمد و تا در قلعه راهنمایی‌مان کرد. توی شهر رنگی، وقتی کسی عاشق می‌شد، عشق‌ش را برمی‌داشت و می‌برد به قلعه. آن‌جا با هم ازدواج می‌کردند. و شهر کشیش نداشت. و شهر شهردار نداشت. و شهر دولت نداشت.

بعد از ده روز، حضور ف پررنگ‌تر شد. مدام جلوی ما راه می‌رفت و کارهای عجیب‌غریب می‌کرد. بعد از ده روز، شهر ما را گرفته بود. انگار از اول همان‌جا زندگی کرده بودیم و بزرگ شده بودیم. چند بار بچگی‌های خودم را دیدم که داشت توی یکی از کوچه‌های تنگ، با بچه‌ها گل‌کوچک بازی می‌کرد. آزی خود 15 ساله‌اش را نشان‌م داد که داشت با بچه‌های مدرسه‌شان، عشق‌ش را، در گوشی تقسیم می‌کرد. کلی ناراحت شد که خودم نشناخته بودم‌ش. ف که توی شهر خاکستری هیچ‌کجا نمی‌شد پیداش کرد، جز توی باغ سنگ‌های مستطیلی، مدام جلوی ما راه می‌رفت و پشتک و وارو می‌زد. بعد از ده روز، غم ِ توی دل‌مان خیلی بزرگ شد. فکر کردیم بی‌معرفتی است اگر ما آن‌جا باشیم و بقیه‌ی بچه‌ها توی شهر خاکستری. بار و بندیل‌مان را بستیم و در میان آغوش‌های گرم دوست‌های شهر رنگی‌مان، قول دادیم یک روز برگردیم.

شب خیلی تاریک انتهای خیابان

u21 — Wed, 23 Sep 2009 20:12:18 GMT

با خود دست و پنجه نرم كنم،

اژدهايي هزار سر،

عجوزه‌اي بزك كرده

بيرون بزند

و بخواهد روح معتادم را قورت بدهد.

حالا كه شنبه‌ها و جمعه‌ها يكي شده‌اند

و همه‌ي روزها روز عزاست،

امروز

خودكشي هم دردي از من دوا نمي‌كند

چه كسي گفت مهدي؟

سر ِ سيصد و شصت و پنجم اژدها

لابد.

من سربازي هم رفته‌ام

و آدم نشده‌ام

درخشش مردمك‌هام رفته‌اند،

به جهنم

و با دخترها بوده‌ام،

گور پدر بهشت.

تمام داروها را از يك چيز مي‌سازند

همه مي‌دانند

روزي كه دنيا تمام بشود

و پرنده‌ها و گربه‌ها و آدم‌ها

پرواز كنند

از پشت هم،

ترامادول‌ها همه منفجر بشوند.

و من در شب خيلي تاريك ِ انتهاي خيابان ديدم

پسري نابالغ

كه با مرد قوي‌هيكل درافتاده بود،

زیر لب خواندم:

با خود دست و پنجه نرم كنم،

اژدهايي هزار سر،

عجوزه‌اي بزك كرده

بيرون بزند

و بخواهد روح معتادم را قورت بدهد.

Get up Stand up

u21 — Wed, 16 Sep 2009 16:57:03 GMT

We sick and tired of-a your ism-skism game
Dyin n goin to heaven in-a jesus name, lord
We know when we understand
Almighty God is a living man
You can fool some people sometimes
But you cant fool all the people all the time

Get up Stand up, Stand up for your right

Get up Stand up, Don't give up the fight

Get up Stand up - Bob Marley

What have we got to lose

Another push

And we'll be through

U2 - The Playboy Mansion

دست و پنجه نرم كردن با خود

u21 — Thu, 27 Aug 2009 21:51:18 GMT

من بعضي‌وقت‌ها خودم نيستم. يعني من مهدي‌ارگي‌‌اي كه مي‌شناختم نيستم. يعني فقط بعضي وقت‌ها خودم هستم.

نمي‌دونم همه‌ي اين فكرها از كجا مي‌آد. ولي نمي‌تونم ناديده بگيرم‌ش. وقتي صفحه‌ي حوادث روزنامه‌ها را مي‌خونم، فكر مي‌كنم مي‌تونم جاي همه‌ي اون قاتل‌ها باشم. يارو يك لحظه عصباني شده و زده طرف را ناكار كرده.

دو سال اول زندگي‌م را پايين شهر بودم، بعد هفت، هشت سالي حومه‌ي شهر، بعد وسط‌هاي شهر، دوباره پايين شهر، دوباره وسط‌هاي شهر. فكر مي‌كنم اگر همه‌ي زندگي‌م را پايين شهر يا حومه بودم، تا به حال حتمن يكي را كشته بودم و بعد هم اعدام شده بودم.

فقط جريان قاتل بودن نيست. يك بار يه فروشنده‌ي دوره‌گرد، يه خانم پير كه تي‌شرت مي‌فروخت، اومد جايي كه كار مي‌كردم. چون نگهبان نبود، رييس‌م ازم خواست كه بيرون‌ش كنم. به فروشنده‌ گفتم، ببين خانم، شما نمي‌تونيد اين‌جا باشيد، لطف كنين برين بيرون. بعد اون خانمه گفت پسرم تو چقدر خوش‌اخلاقي، و رفت كه بره بيرون. به عادت هميشگي‌م گفتم خيلي مخلصيم. يك ساعت بعد كه از محل كارم اومدم بيرون، خانم محترم را توي پارك ِ خيابان ِ بالا ديدم كه داشت سعي مي‌كرد به چند تا از خدمه‌هاي رستوران ِ پارك تي‌شرت بفروشه. نشستم روي نيمكت پارك و از دور هي نگاه‌ش كردم. هي گفتم برم از تي‌شرت‌هاش بخرم و عذرخواهي كنم. آخرش هم همين كار را كردم. و مطمئنم اون لحظه من اون مهدي‌ارگي‌اي كه مي‌شناسم نبودم.

و خيلي از وقت‌ها فكر مي‌كنم كه بايد يك كاري بكنم و اون كار را انجام نمي‌دم. بعد كه وقت‌ش مي‌گذره، به خودم مي‌گم، مهدي، چرا اون كار را نكردي؟ بعد مي‌فهمم كه اون موقع، من خودم نبودم.

دو هفته پيش بود كه همكارم، آقاي واو، اول صبح به‌م گفت مهدي، يه چيزي به‌ت مي‌گم، ولي هيچي نپرس. گفتم باشه علي. بگو. گفت ببين، صدقه بده. يه صدقه‌اي بده. هرچقدر كه خودت مي‌دوني. هيچي هم نپرس. من رفتم پايين و يه دوهزاري از پول‌هام رو جدا كردم و گذاشتم كنار. و دوهزاري هنوز توي كشوم هست. بعد از رفقا ته و توش را درآوردم كه آقاي واو، علي، يه خوابي ديده، كه توش يا من مردم، يا كس و كارم. يعني آخرش هم درست به‌م نگفتن. و اون دو هزاري هنوز توي كشوست. و من هيچ‌وقت خرج‌ش نمي‌كنم. حتمن يك روز مي‌دم‌ش به يك گدايي، معتادي، چيزي. و من از اون لحظه كه اون پول را كنار گذاشتم، تا وقتي كه بدم‌ش به كسي، خودم نيستم.

و همه‌ي ما يك‌روز مي‌ميريم. اميدوارم اون روزي كه مي‌ميرم، خيلي پير نباشم، و حداقل يك ماه قبل‌ از مرگ، خودم را زندگي كرده باشم. يعني مهدي‌ارگي‌اي باشم كه مي‌شناسم. يا مهدي‌ارگي‌اي باشم كه به‌ش يك احساس تعلقي مي‌كنم، انگار كه خودم هستم.

خوان رومن و بقیه و جریان آينه‌ها

u21 — Fri, 31 Jul 2009 19:58:18 GMT

به شیخ و بقیه دوستان

خوان رومن نشسته است روي كاناپه سه نفره، خوان ايگناسيو روي كاناپه دو نفره دراز كشيده است. گيلرمو روبروي كاناپه دونفره، جلوي تلويزيون قدم مي‌زند.

خوان ايگناسيو: من مي‌گم بايد همه‌ي آينه‌ها را بشكنيم، تا اصلن نتونيم صورت ِ خودمون را ببينيم. آدم وقتي خودش را توي آينه مي‌بينه، فكر مي‌كنه حق با خودشه. فكر مي‌كنه اين چهره‌ي منه. اين كه نمي‌تونه بد باشه، مي‌تونه؟ ما فقط به چهره‌هاي توي آينه عادت كرديم.

خوان رومن: نه. بايد همه‌ي ديوارهاي شهر را از داخل و بيرون آينه زد. آينه‌هايي كه همه‌ي ديوارها را بپوشونن. ما، همه بايد بدونيم، كاري كه توي هر لحظه‌اي انجام مي‌شه، ديده مي‌شه و براي هميشه باقي مي‌مونه. و تكثير مي‌شه. توي خاطرات خود ِ آدم و ديگران. و شايد خدا و بقيه‌ي چيزهايي كه اون بالاها زندگي مي‌كنن. شايد توي خاطرات مرده‌ها.

گيلرمو درست جلوي تلويزيون ِ خاموش مي ايستد و مي‌گويد:

- با آينه‌هاي خيلي موج‌دار چطورين؟ يه جوري كه صورت آدم را مثل نقاشي‌هاي بيكن بكنن. و با هر حرکت، چهره‌ات تغيير بكنه.

تنهایی و بقیه دوستان

u21 — Thu, 23 Jul 2009 16:42:18 GMT

"ف" يك فرشته بود. اما از نوع عجيب و غريب‌ش. بال‌هاش شبيه بال‌هاي خفاش بود و انگشت‌هاش با پرده‌هاي نازكي به هم وصل شده بود. از بچگي شنيده بودم كه فرشته‌ها در لحظات حساس و بغرنج زندگي ظاهر مي‌شوند و مشكلي از انسان حل مي‌كنند. اما اين يكي، از آن نوع‌ش نبود. خودش بيشتر از همه به كمك احتياج داشت.

آن شب از آن شب‌هاي تنهايي و بي‌حوصلگي بود. دو تا فيلم ديده بودم و كلي كارهاي ديگر، ولي آخرش بايد تنهايي را به رسميت مي‌شناختم و افسرده گوشه‌اي مي‌نشستم و تا آخر پاكت سيگارم را مي‌كشيدم، بي هيچ اميدي. خواستم فيلم ديگري ببينم. بعد از يك ربع حوصله‌ام سر رفت. رفتم توي اتاق خواب، كه بخوابم. "ف" آن‌جا بود. گوشه اتاق ايستاده بود، چسبيده بود به ديوار. انگار از چيزي خجالت مي‌كشيد. رفتم روي تخت، جوري دراز كشيدم كه بتوانم ببينم‌ش. زانوهاش خم شد و همان‌جا نشست. مجبور شدم روي تخت بنشينم تا بتوانم ببينم‌ش. گفتم: تو... مي‌توني پرواز كني؟ گفت: آره، ولي خطرناكه. خيلي وارد نيستم. يعني اين‌ها اجازه نمي‌دن. و به بال‌هاش اشاره كرد.

كمي صحبت كرديم تا نزديك‌تر آمد. صورت زيبايي داشت. نه از زيبايي‌هاي هنرپيشه‌ها يا مانكن‌ها. صورت‌ش را كه نگاه مي‌كردي انگار داشتي " آهنگي براي خداحافظي كردن " پلاسبو را گوش مي‌كردي. تا اين‌جا فهميده بودم كه او يك نوع فرشته‌ي معلول است. البته گفت اين را گفته تا من موضوع را متوجه شوم. ولي به هر حال يك نوع فرشته بود. يعني وجود خارجي نداشت. خودش مي‌گفت به خاطر مهارت نداشتن در پرواز، نوع بال‌هاش و در نهايت باز بودن پنجره‌ي اتاق خواب آن‌جا ظاهر شده است، ولي من باور نكردم. در جواب اين كه نبايد ديده شود و يا انسان‌ها نبايد بتوانند او را ببينند، چند دليل قانع كننده داشت. يكي اين كه من از كجا مطمئنم انسان هستم. و ديگر اين كه استثنا هميشه وجود داشته است. و اصلن مهم نيست كه كسي آن را باور كند يا نه، گفت تو مي‌تواني فردا صبح فكر كني همه‌ي اين‌ها را خواب ديده‌اي.

گفتم: برنامه‌ي امشب چيه؟ گفت: من برنامه‌اي ندارم. ولي حالا كه اين‌جا فرود اومدم، ممم... هرچي تو بگي. با برنامه‌ي تو پيش مي‌ريم. گفتم: نه، خواهش مي‌كنم. برنامه‌ي من تنهايي و سيگار كشيدن و خوابيدن از فرط بي‌حوصلگي و بي‌برنامگي بود. قرار شد بعد از بستن نوك بال‌هاش در پشت كمر و پوشيدن تي‌شرت سرمه‌اي بلند، برويم بيرون. آبجويي، چيزي، اگر گرسنه شديم، شايد رستوران.

دو تا آبجوي خنك گرفتيم و رفتيم روي جدول خيابان نشستيم. خيابان خلوت بود و هر ده ساعت يك ماشين رد مي‌شد. خيابان عرض زيادي داشت و با اين كه مسطح بود، انتهايش ديده نمي‌شد.

- به هر حال من از اين كه تو چه جوري اومدي توي خونه من، سر در نمي‌آرم و سعي مي‌كنم اين را همين‌جا تموم كنم. به هر حال قرار بوده من امشب تو را ببينم. حالا هر چي.

- آره. قرار بوده. اين تي‌شرت مال توئه؟ چرا اين‌قدر بلنده؟

- خريده بودم كه مهمان ناخوانده بپوشدش و بتونه باهاش بياد بيرون.

- هرچي. يه سيگار به من بده.

در پاكت سيگار را باز كردم و دو ضربه به پشت‌ش زدم تا سيگاري كه بيشتر از بقيه عجله داشت، جدا شد و بيرون آمد. سيگار را برداشت، دستي به موهاي تيغ‌تيغي‌اش كشيد و سرش را جلو آورد و سيگار را روشن كرد. دست آزادش را گذاشت روي زانوم. از كمر به سمت عقب خم شد، پكي به سيگارش زد و گفت:

- تو، به چه كمكي بيشتر احتياج داري؟ توي چه موضوعي؟

- ممم... والا... به‌ش فكر نكردم. شايد اين‌قدر به كمك احتياج دارم كه اصلن نمي‌دونم كدوم‌ش مهم‌تره. ولي نمي‌خوام كسي به‌م كمك كنه.

- اي بابا. چرا پس؟

- نمي‌دونم. به‌ش فكر نكردم. پول. پول بايد مشكل اصلي باشه. اگه پول داشتم، مجبور نبودم خيلي كارها را انجام بدم. زندگي مي‌كردم واسه خودم. بعضي وقت‌ها هم فكر مي‌كنم اگه پول داشتم، ديگه اين‌قدر افسرده مي‌شدم كه خودكشي مي‌كردم. مي‌دوني، همه چيز خيلي پيچيده اس. همه چي نسبيه. من اصلن نمي‌فهمم چرا اين خيابون بايد اين قدر گشاد باشه، ولي هيچ ماشيني از توش رد نشه.

- شايد چون مردم دوست دارن جاهاي شلوغ‌تر باشن. نزديك هم باشن. شايد ترافيك رو دوست دارن، بدون اين كه خودشون بدونن.

- من يك عمر به عنوان يك انسان زندگي كردم. ولي وقتي امشب تو پرسيدي از كجا مطمئنم كه انسانم، خودم هم شك كردم. مي‌دوني، وقتي حتي معلوم نيست من...

- يه سيگار ديگه لطفن.

- اي‌ول. پس تو هم دو تايي هستي. با يه دونه سير نمي‌شي. اي‌ول.

سيگاري دادم دست‌ش.

- بيا با من بريم.

- جان؟ كجا؟

- هرجا، هرجا كه شد. پرواز مي‌كنيم. تو از پاهاي من آويزون مي‌شي و مي‌ريم. هرجا كه فرود اومديم، با يه نفر ديگه آشنا مي‌شيم. بعد اگه اون دوست داشت با ما بياد، اون رو هم مي‌بريم. اين‌جوري يواش‌يواش تعدادمون زياد مي‌شه. مي‌شيم يه گروهي، چيزي.

- بعد، همه‌مون از شما آويزون مي‌شيم و پرواز مي‌كنيم ديگه؟

- ام... نه خب.

رفت توي فكر. سيگاري براي خودم آتش زدم و به دو طرف خيابان نگاه كردم. سيصد متر آن‌طرف‌تر، چراغي روشن بود و چند نفري جلوي در مغازه‌اي ايستاده بودند و حرف مي‌زدند.

- مي‌دوني، من هميشه دوست داشتم موهام رو سفيد كنم. هيچ‌وقت اين كار رو نكردم. از محل كارم مي‌ترسيدم و از دوستان و بقيه قضايا. ولي حالا مي‌خوام اين كار رو بكنم. همين فردا. حتمن موهام رو سفيد مي‌كنم. هرچي كه مي‌خواد بشه. گور باباي همه چي. اين چيزي‌يه كه من دوست دارم. به كسي هم مربوط نيست.

بدجوري توي فكر رفته بود و بيرون بيا هم نبود. تا آخر شب فقط براي گرفتن سيگار به تارهاي صوتي‌اش زحمت داد. چند بار سعي كردم چيز هيجان‌انگيزي بگويم تا به حرف بيايد، ولي فايده‌اي نداشت. آخر شب، وقتي داشت خواب‌م مي‌برد، دست كرد توي پيراهن سرمه‌اي، جايي نزديك سينه‌هاش و پاكت سيگاري بيرون آورد و گذاشت توي دست‌م. مارك سيگار « تنهايي و بقيه‌ي دوستان » بود و من هر جا را گشتم يك پاكت ديگر شبيه آن پيدا نكردم.

زنده

u21 — Sat, 27 Jun 2009 18:01:18 GMT

مردم زنده شده اند

غلط، درست مي‌نشود از دعوا

و كسي از كسي برتر نيست.

و من دست‌هاي‌م را شسته‌ام

و ذهن‌م را آب و جارو كرده‌ام،

كسي نمي‌تواند متهم‌م كند،

كسي مي‌نتواند دست‌بندم بزند.

دست‌هاي شسته‌ام را

كسي حريف نيست.

ما زير گلوله‌ها قدم مي‌زنيم

و نمي‌ميريم

چيزي نشان‌م دهيد

تا به آن چنگ بزنم

واعتصمو...

خيابان بالايي

هيچ‌وقت اين‌قدر پايين نبوده است

بالاي شهر هيچ‌وقت اين‌قدر پايين نيامده بود

پس

چيزي به من بدهيد براي چنگ زدن

واعتصمو...

چيزي به ما ندهيد

براي له كردن

براي آتش زدن

در دين ما نمي‌گنجد

چون دست‌هاي‌مان را شسته‌ايم

و ذهن‌هامان را آب و ...

و چيزي براي چنگ زدن مي‌خواهيم.

مردم زنده شده اند

غلط، درست مي‌نشود از دعوا

و كسي از كسي برتر نيست

نه آن‌قدر كه قبل‌ها بود.

عرضی نیست "3"

u21 — Tue, 19 May 2009 14:37:27 GMT

عرضی نیست "2"

u21 — Wed, 13 May 2009 14:12:51 GMT

عرضی نیست...

u21 — Sat, 09 May 2009 20:43:18 GMT